Widok z samolotu
Luang Prabang ma w sobie to „coś” co czyni je atrakcyjnym do życia, przyciąga turystów i rezydentów którzy żyją tu latami, bo cenią spokój, taniość i łatwość życia. Nie ma pośpiechu, nie ma zgiełku i można korzystać z nowoczesnej i dobrze rozwiniętej infrastruktury. Lokalizacja miasta jest znakomita, można powiedzieć genius loci Luang Prabang otoczony górami jest malowniczo położony w zakolu rzeki Namkhan przed jej ujściem do Mekongu. Tak, że jest z trzech stron otoczony wodą a u nasady utworzonego przez rzeki półwyspu znajduje się wzgórze Phu Si wysokości około 100 metrów skutecznie zamykające obszar półwyspu. W przeszłości taki układ stanowił znakomity teren obronny. Może dlatego to miejsce wybrano kiedyś na stolicę królestwa Luang Prabang a później całego Laosu. W czasach współczesnych góra Phu Si stała się znakomitym punktem widokowym skąd podziwia się zachody słońca nad Mekongiem i majaczące w dali zasnute błękitną mgiełką góry. Ponadto warto się na nią wspiąć już pierwszego dnia pobytu, żeby zapoznać się z układem ulic w mieście i położeniem najważniejszy obiektów oraz punktów orientacyjnych co bardzo ułatwia potem poruszanie się po mieście. Z niezrozumiałych względów wstęp na wzgórze jest płatny, mimo to przyciąga setki turystów a o zachodzie słońca trudno zrobić dobre zdjęcie takie są tłumy. Wzgórze jest zarośnięte drzewami wśród których na zboczach i a szczycie porozrzucane są w większości zaniedbane świątynie oraz groty pełniące rolę kapliczek Buddy.
Góry otaczające miasto widziane z samolotu
Zachód słońca w kierunku Mekongu oglądany z góry Phu Si
Mekong o zachodzie słońca
Turyści podziwiający zachód słońca
Widok z góry Phu Si na rzekę Namkhan i południową część miasta
Mekong Na wysokości Prabank jest dwa razy szerszy od Wisły
Łodzie na Mekongu
Budowa kładki na rzece Namkhan u jej ujścia do Mekongu
Całe miasto, ale i Laos są bardzo zielone, zieleń jest bujna tropikalna i monsunowa, bo kraj jest w zasięgu monsunów. Są dwie pory roku sucha od października do kwietnia i deszczowa przez resztę roku. W porze suchej temperatury mogą sięgać czterdziestu stopni. Podczas mojego pobytu temperatura nie przekraczała 35 stopniu. W porze deszczowej poziom Mekongu i Namkhan może się podnosić nawet o trzy metry a przeciętnie o dwa. Wtedy następuje zakłócenie komunikacji między brzegami Namkhan. Wszystkie kładki i mosty drewniane zostają zerwane przez rwący nurt rzeki. Z nastaniem pory suchej kładki są pracowicie odbudowywane. Przejście przez taką kładkę jest płatne i wynosi 5000 kipów. Przez cały pobyt, codziennie znajdowałem trochę czasu, żeby pójść nad rzekę Namkhan na punkt widokowy i podziwiać ujście tej rzeki do Mekongu, rybaków łowiących ryby i budowę kładek z bambusu na rzece Namkhan, gdzie budowniczowie dokonywali cudów zręczności i ekwilibrystyki żeby utrzymac się na jednej nodze na tyczce wbitej w dno rzeki i jednocześnie wbijać w dno drugą tyczkę. Można wynająć łódkę do przepłynięcia na drugą stronę zarówno Mekongu jak i Namkhan. Przez Mekong pływają regularne promy, cena biletu 10000 kipów. W porze suchej na skarpie rzeki Namkhan mieszkańcy zakładają tymczasowe warzywniki jeden z nich nawet oglądałem.
Ogród nad rzeką Namkhan
Tymczasowy warzywnik na skarpie zalewowej
Zerwana kładka na rzece Namkhan
Zarośla bananowe we wsi pod Luang Prabang
Młody bawół
Drzewo pokryte porostami nad Mekongiem
Epifity na drzewie
Aleja z kwiatów doniczkowych w klasztorze
Tylko dwa lub trzy klasztory są pozbawione w zieleni, reszta w nich tonie, mnisi pielęgnują i dbają o kwiaty. Mimo,że jest obfitość roślin i kwiatów do dekorowania ołtarzyków Buddy często używa się sztucznych kwiatów. W ogóle to na każdym kroku spotyka się duże kontrasty, czystość i brud, slumsy i perełki architektoniczne. Tym nie mniej nie widzi się nędzy a kobiety są zadbane (oczywiście jak na laotańskie warunki) i wydaje się, że to one rządzą w domach i w miejscach pracy.
Najbardziej zielony klasztor Xieng Thong
Xien Thong ciąg dalszy
Pawilon w Klasztorze Muang
Klasztor Syrimoungkoun w zieleni
Pieczara na górze Phu Si
Kwietna Dekoracja ołtarza Buddy w jednym z pawilonów Xieng Thong
Dodaj komentarz